Główna Dziedzictwo Północna Zachodnia Odnośniki

Pófnocna Afryka

Do lat 60. większość państw północnoafrykańskich nie posiadała oficjalnych organizacji zajmujących się ochroną przyrody. Do wyjątków należy Tunez­ja, gdzie już w 1884 roku powołano do życia służ­bę leśną, a nieco później prawnie ograniczono polo­wania, oraz Algieria, do której należy najstarszy w tej części Afryki, bo powołany już w 1923 roku, Park Narodowy Taza.

Obecnie w krajach Afryki Północnej istnieje wiele parków, gdzie chroni się różne gatunki roślin i zwierząt. Taza słynie z makaków, Park Narodowy Toubkal w marokańskiej części gór Atlas zapew­nia ochronę rzadkim zwierzętom górskim, a adak-sy oraz rzadkie oryksy arabskie zamieszkują Naro­dowy Rezerwat Przyrody Air i Tenere w Nigrze.

W północnej Afryce znajduje się również kilka rezerwatów przybrzeżnych. Banc d'Arguin na wy­brzeżu Mauretanii to podmokłe tereny, na które zlatują miliony europejskich ptaków, by przecze­kać zimę. Park Narodowy El Kala w Algierii to również obszar bagien i rozlewisk, ostoja jeleni i rzadkich karakali.

Susza w połączeniu z wylesieniem i nadmierną eksploatacją pastwisk w regionie Sahelu spowo­dowała znaczne straty w środowisku naturalnym Afryki Północnej. Groźne były również konflikty zbrojne, np. w Algierii w czasie wojny o niepod­ległość (1954-62) często używano defofiantów, czyli środków do usuwania liści. Na szczęście ludzie coraz bardziej uświadamiają sobie koniecz­ność ochrony naturalnych zasobów swego regionu, zwłaszcza że przemawia za tym także czynnik ekonomiczny, w postaci dochodów z turystyki.